Powered by Blogger.
कविता * गझल * देशभक्तीगीत * नागपुरी तडका * लावणी * अंगाईगीत * शेतकरीगीत * ललीत लेख * कथा * विडंबन * हादग्याची गाणी * जात्यावरची गाणी * पोळ्याच्या झडत्या * भक्तीगीत * अभंग * महादेवाची गाणी * नाट्यगीत * गौळण * पारंपारिक गाणी * भजन * भावगीत * विनोदी गीत *भुलाबाईची गाणी *तुंबडीगीत * बडबडगीत * बालकविता * विनोदी * आणि आणखी बरेच काही......

May 15, 2020

फेसायदान

फेसायदान

आता फेसबुकात्मके देवे । ना वाग्यज्ञे वैतागावे ।
तोषोनि पोस्टीस द्यावे । फेसायदान हे ॥१॥

जे अनेकांप्रती जळे । कळे तरी ते ना वळे ।
तया परस्परांचे लळे । लागावेजी ॥२॥

आयड्यांचे घमेंड जावो । कंपूबाजी अस्त पावो ।
जो जे वांछील तैसा लाहो । प्रतिसादो ॥३॥

तू खाजवी पाठ माझी । मीही खाजवितो मग तुझी
ऐसी सांठगाठ खुजी । जावो लयासी ॥४॥

काव्यत्त्वही जे रसहीन । ललीतही जे तथ्यहीन ।
तरीही रसिक सज्जन । सोयरे होतु ॥५॥

कुणी नर असो वा नारी । नसो तयी लेखणी विखारी ।
अनवरत फबुवरी । नांदो संवादू ॥६॥

चला साहित्यिकांचे गावी । तया ऐकवू कविता काही ।
काव्य आमुचे “रटाळ” नाही । समजाविण्याशी ॥७॥

काही पोस्टी अर्थाविन । हीन भासती सर्वांगिन
जैसी कुणी अलंकारहीन । सुवासिनी ती ॥८॥

काव्य म्हंजे नोय रद्दी । नाकळे जया न चित्तशुद्धी
तयांस द्यावी शुद्धबुद्धी । रे फेसबुक्या ॥९॥

किंबहुना सर्वज्ञानी । ऐसा कोणी स्वत:स मानी ।
पाजीजो तयास पाणी । बुक्कीत एक्या ॥१०॥

आणिक वंगाळ लेखणे । अश्लिल शब्द विशेषणे
योजिल अश्लाघ्य दुषणे । पुच्छ तया फ़ुटावेजी ॥११॥

येथं म्हणे श्रीफेसबुकाय । हा होईल दान अभय।
येणे वरे बुकेफेसाय । नाचते झाले ।।१२।।

- गंगाधर मुटे 'अभय'
============

Apr 25, 2020

आत्मशक्ती हीच सर्वश्रेष्ठ शक्ती : भाग १४

"आयुष्याच्या रेशीमवाटा" : भाग १४
आत्मशक्ती हीच सर्वश्रेष्ठ शक्ती

           माझ्या मुलाच्या जन्माच्या वेळी अकस्मात गंभीर स्थिती उद्भवली होती. तातडीने गावापासून दूर ५० किमी अंतरावरील सेवाग्राम रुग्णालयात पेशंट दाखल करावा लागला. प्रसूती झाली, बाळ जन्माला आले पण सारे प्रकरणच एकदम गंभीर असल्याने मलाही तिथेच तब्बल १४ दिवस ठाण मांडून बसावे लागले. रुग्णालयातून सुट्टी झाल्यावर घरी आलो आणि कपडे बदलले. गेली १५ दिवस खुंटीला लटकून असलेल्या शर्टच्या खिशात सहज हात घातल्यावर हाताला एक कागद लागला. कागद बाहेर काढला आणि मजकुरावर नजर पडताच मी निदान पंचवीसेक फूट तरी उंच उडालेलो असेल किंवा ११०० किलोवॅटचा जबरी झटका तरी मला नक्कीच बसला असेल कारण त्याक्षणी माझी अवस्थाच तशी झाली होती. अचानक तोंडातून मोठा आवाज निघाल्याने काय झाले म्हणून बघायला घरातील सर्व मंडळी माझ्या भोवताल गोळा झाली होती. असे काय असेल त्या कागदात?

           अचानक आठवण झाली की मी १५ दिवसापूर्वी स्वतःच आजारी होतो. आठवडा संपूनही आजारातून आराम मिळण्याऐवजी सतत वाढतच चालल्याने मला तालुक्यातील रुग्णालयात तपासणीसाठी दाखल करण्यात आले होते. मला कावीळ झाल्याचे निदान होऊन औषधोपचार करण्यात आले होते. त्याचाच तो कागद होता म्हणजे डॉक्टरांचे प्रिस्क्रिप्शन होते. औषधोपचार आटोपून मी घरी येऊन रुग्णशय्येवर पहुडलो होतो आणि तास-दोन तासातच वरील गंभीर प्रसंग उद्भवला होता. त्यात माझा कावीळ कुठे चोरीस गेला, तो कुणी पळवला हे मला अजूनही कळलेले नाही. मीच नव्हे माझे पूर्ण कुटुंबीय सुद्धा मी आजारी असल्याचे विसरून गेले. मी पुढील चौदा दिवस इतका निरोगी होतो की त्या कावीळची आठवण सुद्धा कधीच झाली नाही. कावीळसारखा जीवघेणा आणि क्लिष्ट स्वरूपाचा रोग अचानक असा कसा गायब झाला असेल? कुणी गायब केला असेल? दैवी शक्तीने की आत्मशक्तीच्या स्वसामर्थ्याने?

           मी सामाजिक कार्यात असल्याने अनेकदा गावातील व्यक्ती आजारी पडून अतिगंभीर अवस्थेत पोचला की त्याला १६ किमी अंतरावरील रुग्णालयात घेऊन जाण्याची जबाबदारी माझ्यावर येते. आम्ही जेव्हा रुग्ण घरातून वाहनापर्यंत नेतो तेव्हा त्याला चार-पाच लोकांनी मिळून उचलून न्यावे लागते. दवाखान्याजवळ पोचलो की दोन माणसांनी आधार दिला की रुग्ण हळूहळू चालत डॉक्टरपर्यंत जाऊ शकतो. डॉक्टरने नाडी बघितली, स्टेथोस्कोप लावला आणि सांगितले की जा, अमुक अमुक बेडवर झोपा. तर तोच रुग्ण स्वतःच चालत चालत बेडपर्यंत जातो आणि झोपतो. बहुतांश वेळा थोड्याफार फरकाने असेच घडत असते, हा माझा स्वानुभव आहे. जो रुग्ण अनेक दिवस खाटेवर स्वतःहून उठून बसू शकत नव्हता, उभा होऊ शकत नव्हता तोच रुग्ण डॉक्टरच्या दिशेने निघाल्यावर कसाबसा उठून उभा व्हायला लागतो. डॉक्टरांनी तपासल्याबरोबर स्वतःच्या पायाने चालायला लागतो. काय असतो हा चमत्कार? 

           मी आता डॉक्टरकडे चाललोय म्हणजे आता माझी प्रकृती ठीक होणार, असा आत्मविश्वास निर्माण झाला की आत्मबलही आपोआपच वाढायला लागते. आत्मबल वाढायला लागले की शरीर साथ द्यायला लागते. रोगासोबत शरीरच लढत असते. शरीराची शक्ती क्षीण झाली तर औषधोपचाराने आपण शरीराची लढण्याची शक्ती वाढवत असतो. जर शरीर साथ देत नसेल तर जगातली सर्व औषधे निरुपयोगी आहेत. जर रुग्ण अतिगंभीर अवस्थेत पोचला  आणि शरीराने साथ द्यायला नकार दिला तर अशा प्रसंगी डॉक्टर अजिबात उपचार सुरू करत नाहीत. ते तोपर्यंत थांबतात जोपर्यंत शरीर उपचाराला प्रतिसाद देण्यायोग्य समर्थ होत नाही.

           आजारासोबतच लढण्यासाठी प्रतिकार शक्ती वाढवण्यासाठी आत्मबलाचा उपयोग होतो असे नव्हे तर बोलण्या-चालण्या-वागण्यात देखील जिथे जिथे प्रतिकार करण्याची गरज भासते तिथे तिथे आत्मबलाचा उपयोग होतो. प्रवाहासोबत पोहायलाही आत्मबलाची आवश्यकता असते आणि प्रवाहाच्या विरोधात पोहतानाही आत्मबलाची गरज भासते. शरीराची कितीही दमछाक झाली आणि पंख गळायला आले तरी आत्मबल जर कणखर असेल तर उत्तुंग भरारी घेणे आपल्या आवाक्याबाहेर नसतेच. 

आयुष्याच्या वळणावरती जेव्हा पुरता दमून गेलो
पोट बांधले पायाशी अन् हात हवेचा धरून गेलो

           ज्ञान, विज्ञान, श्रद्धा, विश्वास, भक्ती, शक्ती, युक्ती, अभ्यास, चिंतन, मनन या सर्व स्रोतांचा उपयोग आत्मभान जागवण्यासाठी होतो. त्यातूनच आयुष्याच्या चतुरस्र रेशीमवाटा समृद्ध होत जातात.  

- गंगाधर मुटे, आर्वीकर
===============
महाराष्ट्र टाईम्स मध्ये दर शनिवारी गंगाधर मुटे यांचे सदर लेखन "आयुष्याच्या रेशीमवाटा"
भाग १३ - दि. १८ एप्रिल, २०२० - "आत्मशक्ती हीच सर्वश्रेष्ठ शक्ती"
==========
आजवरचे सर्व भाग वाचण्यासाठी Fingure-Right http://www.baliraja.com/ar या लिंकवर क्लिक करा.
==========
  रेशीमवाटा

Apr 18, 2020

केवळ जंतूमुळे रोग होतो? : भाग १३

केवळ जंतूमुळे रोग होतो?
"आयुष्याच्या रेशीमवाटा" : भाग १३

        अनावश्यकरीत्या कुठलेही डावपेच, कूटनीती, दुजाभाव, हेवा, मत्सर व अहंकार न बाळगता सहज चालत राहणे ही माणसाच्या आयुष्याची सहजसुलभ सुखदायी रेशीमवाट आहे. पण प्रत्येक मनुष्य अनन्यसाधारण असल्याने आपली अनन्यसाधारणता प्रदर्शित करत राहण्याची प्रेरणा त्याला काहीतरी तुफानी आणि आगळेवेगळे करून दाखवण्याच्या मार्गावर नेऊन सोडते. त्यातूनच जितकी मते तितके मतप्रवाह निर्माण तयार होतात. परस्परभिन्न मतप्रवाहामध्ये मग संघर्षाची सुरुवात होते. जिंकण्याच्या इर्षेने त्यात डावपेच, कूटनीती, दुजाभाव, हेवा, मत्सर व अहंकार आदींचा शिरकाव होऊन सहजसुलभ असलेली रेशीमवाट मग क्लिष्ट होऊन जाते आणि यातच पहिला बळी विवेक व तारतम्याचा जातो.

        रोग का होतो? असा जर प्रश्न टाकला तर निसर्गाच्या प्रकोपाने होतो असे उत्तर काही दशकापूर्वी दिले जात होते. कालांतराने विज्ञान प्रगत होत गेले, आधुनिक वैद्यकशास्त्राने क्रांतिकारी संशोधन केल्यामुळे अनेक गुपितं उघड व्हायला लागली. त्यामुळे कालचे उत्तर आज शिळे होऊन रोग जंतूमुळे होतो, या उत्तरावर आपण येऊन स्थिरावलो. स्थिरावत असताना विवेक व तारतम्याचा बळी गेल्याने यापेक्षा दुसरे उत्तर सुद्धा असू शकते, हे मान्य करणे म्हणजे जणू काही विज्ञानाचीच प्रतारणा करून विज्ञानद्रोह करणे, अशा टोकाच्या भूमिकेपर्यंत माणसाची मजल गेली. पण खरेच याला अन्य प्रकारची उत्तरे नसूच शकतात का? याचे उत्तर जर नाही असे एखादा विज्ञाननिष्ठ मनुष्य देत असेल तर ते सुद्धा चुकीचेच आणि विज्ञानाची प्रतारणा करणारे असते कारण विज्ञान केव्हाही, कोणतीही शक्यता कधीही नाकारत नाही.

        एखाद्या रोगाची जबरदस्त साथ येते तेव्हा सर्वच लोक आजाराला बळी पडत नाहीत. अगदी कुटुंबात सुद्धा क्वचितच सर्वांना आजार जडतो. एरवी एक आजारी पडतो आणि उरलेले निरोगी असतात. अगदी जेव्हा आधुनिक वैद्यकीयशास्त्र अजिबात प्रगत नव्हते किंवा आज सर्वोत्तम असलेल्या ऍलोपॅथीचा शोध सुद्धा लागलेला नव्हता तेव्हाही प्लेग, कॉलरा सारख्या महामारीमध्येही शतप्रतिशत जनता मृत्युमुखी पडलेली नाही. एखाद्या रोगाची साथ कितीही भयंकर असू द्या पण ज्याचे लग्न होऊ घातले आहे असे नवरा-नवरी लग्नाच्या दिवशी, लग्न घटिकेच्या वेळी आजारी पडले आणि मग नजीकच्या इस्पितळातील आयसीयू वॉर्ड मध्ये जाऊन लग्न लावावे लागले, असे एकही उदाहरण माझ्या ऐकण्यात नाही. मग नवरा-नवरीला आजारातून सूट का देत असेल हे जंतू? मात्र समारंभ आटोपल्यानंतर साथीचा रोग नसेल तरीही वराकडील-वधूकडील मंडळी थकव्याने आजारी पडतात, हे अनुभवले आहे. ज्याचा अभ्यास चांगला झाला आहे आणि पेपर जर मनासारखे गेले तर असे विद्यार्थी परीक्षेच्या दिवशी आजारी पडत नाहीत. अभ्यास जर समाधानकारक झाला नाही किंवा अभ्यास होऊनही जर पेपर मनासारखा सोडवला गेला नाही तर असा विद्यार्थी आजारी पडण्याची शक्यता मात्र खूपच जास्त असते. मग हे जंतू असा भेदभाव का बरे करत असतील?

        करोनाने एक बरे केले की, विषाणूच्या मारक क्षमतेपेक्षा आणि औषधोपचाराच्या तारक क्षमतेपेक्षा माणसाची प्रतिकार शक्ती जास्त महत्वाची असल्याचे अधोरेखित केले. ज्यांची प्रतिकारशक्ती मजबूत आहे त्यांना एकतर करोना संसर्ग होणार नाही. संक्रमण झालेच तर जाणवणार नाही आणि जाणवलेच तरी मनुष्य मरणार नाही, ही शक्यता खूपच जास्त आहे. पण अशी प्रतिकारशक्ती कृत्रिमरीत्या निर्माण करण्याइतपत आधुनिक विज्ञान या क्षणापर्यंत तरी हतबल आहे. याचाच अर्थ असा की आधुनिक विज्ञान सर्वोत्तम असले तरी सर्वस्व नाही. इतके भान येऊन वास्तवाची जाणीव झाली तर माणसाला विज्ञानाविषयीचा फाजील अहंकार सहज गाळून टाकता येतो. असा अनावश्यक अहंकार गळून पडला की नवनवीन रेशीमवाटा धुंडाळण्याच्या क्षमतेला चालना मिळून पर्यायी वाटा गवसण्याचे दरवाजे खुले होऊन जातात. त्यापैकीच एक सहज गावसण्याजोगा मार्ग म्हणजे आत्मबल. त्याविषयी उहापोह पुढील लेखात करू.

बक्कळ करून झाले, इतुके अता करूया
अपुलीच आत्मशक्ती, खंगाळुनी बघूया

        प्रतिकारशक्तीचा संबंध जसा आहाराशी व व्यायामाशी असतो त्यापेक्षा जास्त संबंध आत्मबलाशी असतो. आत्मबलाचा पाया विश्वास व श्रद्धेवर आधारलेला असतो. आत्मबलाशिवाय शारीरिक बल चैतन्यहीन असते. आत्मशक्तीचा स्तर अत्युच्च्य पातळी गाठून असेल तर जंतूच काय जंतूचा बाप देखील अशा व्यक्तीला सहजासहजी खाटेवर लोळवू शकत नाही.
- गंगाधर मुटे, आर्वीकर
===============
महाराष्ट्र टाईम्स मध्ये दर शनिवारी गंगाधर मुटे यांचे सदर लेखन "आयुष्याच्या रेशीमवाटा"
भाग १३ - दि. १८ एप्रिल, २०२० - "केवळ जंतूमुळे रोग होतो?"
==========
आजवरचे सर्व भाग वाचण्यासाठी Fingure-Right https://www.baliraja.com/ar या लिंकवर क्लिक करा.
==========

  रेशीमवाटा

स्टार माझा TV-बक्षिस वितरण

स्टार माझा TV द्वारा आयोजीत ब्लॉग माझा-३ च्या (कौतुक सोहळ्याचा कार्यक्रम) बक्षिस वितरण कार्यक्रमाच्या एपिसोडचे दि. २७ मार्च २०१० ला प्रसारण करण्यात आले.

मराठी कॉर्नर

Marathi

काव्यवाचन

बिपाशाले लुगडं : नागपुरी तडका

Connect With Us

E-Mail : ramewa@gmail.com Postal Address : Gangadhar Mute "kochura" At&Post - Arvi Chhoti Tal-Hinganghat Dist-wardha (m.s)

काव्यवाचन

छातीचं झाकण आता बोम्लीवर आलं